คิดว่าต้องเปลี่ยนตัวเอง เลิกทำสิ่งที่ไม่ดีต่อสุขภาพ ของตัวเองและผุ้อื่น หันมาใส่ใจกับสุขภาพมากขึ้น ผมจะคิดเสมอว่าตราบที่ผมมีลมหายใจอยู่ ผมยอมมีโอกาส หายจากโรคได้ และถึงจะไม่หาย แต่นั้นก็หายถึงผมยังมีชีวิตอยู่
เป็นเกย์ที่ดีขึ้นกว่าเดิม ไม่เที่ยว ไม่ส่ำส่อนเหมือนอย่างเคย ไม่แพร่เชื้อ และไม่รับเชื้อเพิ่ม ไม่รู้ว่าจะอยู่ได้อีกกี่ปี เพิ่งเป็นได้ประมาณ 4 เดือน ค่า CD4 มีแค่ 200 กว่าเอง ทุก 4 เดือนก็ต้องไปตรวจครั้งนึงเข้าโครงการวิจัยน่ะครับ ตรวจ 2 ครั้งแรกไม่เจอ มาเจอครั้งที่ 3 แย่เลยเราไม่เชื่อหมอเองว่าให้ป้องกันทุกครั้งเจ็บใจตัวเองจริงๆ ไหนๆก็ติดมันแล้ว พยายามคิดว่าเราติดเชื้อไวรัสตัวนึงเหมือนกับติดไวรัสตับอักเสบบี ก็เลยดูแลตัวเอง หมั่นออกกำลังกาย ทานวิตามิน C และ B เพิ่ม เห็นเค้าบอกกันว่าให้ทานเห็ดหลินจือจะดี ท่านผู้รู้บอกด้วยสิครับ อยากให้ CD 4 เพิ่ม ทำยังไง ถ้ารักษาตัวเองดีมากๆ จะอยู่ได้นานแค่ไหน กลัวตัวเองผอม และมีผื่นขึ้นเต็มตัว เผอิญมีแฟนแล้วไม่อยากให้เค้ารู้ แต่ก็ป้องกันทุกครั้ง เรื่องการเปลี่ยนงานก็เปลี่ยนไม่ได้ ถ้าเกิดมีอาการกำเริบขึ้นมาไม่กล้าสู้หน้าใครอีก ลำบากใจในตอนหลังมาก
ติดเชื้อแล้วไม่ต้องวิตกกังวลอะไร ทำตัวตามสบายสำหรับผู้ที่เคยเที่ยวก็เที่ยวให้น้อยหน่อย อย่าหลับดึก ดื่มหนัก สูบจัด วิธีดูแล CD4ให้เพิ่มขึ้น โดยหลัก 5 อ.งัยพอนาน ๆ ไป มันอาจลดลงมันของธรรมดา วิธีเดียว ที่จะให้CD4เพิ่มขึ้น คือเข้าถึงยาต้านฯ ชีวิตของคุณก็จะดำรงเหมือนคนปกติครับผม ไม่เห็นจะเคลียดตรงไหน ดูแลตัวเองอย่าให้มีโรคฉวยโอกาสก็แล้วกัน หากมี รีบรักษาและรับยาต้านฯ สิ่งที่สำคัญอารมณ์ร่าเริงแจ่มใสไว้ก่อนจะดีที่สุด และร้องเพลง
ตอนนี้ผมติดเชื้อไม่มาก
ผมไปตรวจมาได้เดือนกว่าๆๆเอง
เดือนหน้าหมอนัดตรวจ CD4 แล้ว
แต่ผมไม่รู้เหมอืนกันว่าติดได้อย่างไรเนื่องจากไม่เคยมีเพศสัมพันธ์ประตุหลังเลย
ก็งงอยู่เหมือนกันเนี่ย
แต่ตอนนี้ผมรักษาโดยทายยาสมุนไพรเป็นยาต้มจากบ้านๆๆแต่มีคนกินแล้วได้ผลนะครับ
ตอนนี้รู้สึกแย่ๆๆกำลังตัวเองแย่แต่พ่อแม่บอกว่าให้สู้ๆๆกับตัวเองสงสารพ่อแม่มากๆๆ
ผมเพิ่งทราบว่าตัวเองมีเชื้อ รู้สึกสับสน มืดมน ไม่รู้จะคุยกับใคร ไม่รู้จะปรึกษาใคร กลัวครับ กลัวคนรอบข้างจะติดเชื้อจากเรา กลัวว่าอาการจะแสดงออกมา ตอนนี้ไม่กล้าไปไหน เดินไปทางไหนรู้สึกว่าตัวเองผิดปกติ ช่วยผมด้วย
เราสับสนในตัวเรามาก
เราเสียใจมากถ้าย้อนเวลากลับไปได้
เราจะไม่เป็นคนแบบนี้อีก
แต่เรารู้ว่ามันสายเกินไป
เรารู้สึกแย่มากๆ เราทำตัวเองเอง
ไม่มีใครช่วยเราได้ ทุกครั้งที่เราเปิดเข้ามาในเว็บนี้ทีไร
เป็นอันว่าเราต้องร้องไห้ทุกที
แต่เราก้อต้องสู้และก้อต้องปลอบใจตัวเองว่าต้องสู้ ต้องอดทน
ผมเพิ่งรู้ได้เพียง 1 เดือน ผมเป็นหมอที่ต้องดูแลคนอื่น ผมมืด 8 ด้าน ไม่รู้จะทำอย่างไร
คิดว่าต้องเปลี่ยนตัวเอง เลิกทำสิ่งที่ไม่ดีต่อสุขภาพ ของตัวเองและผุ้อื่น หันมาใส่ใจกับสุขภาพมากขึ้น ผมจะคิดเสมอว่าตราบที่ผมมีลมหายใจอยู่ ผมยอมมีโอกาส หายจากโรคได้ และถึงจะไม่หาย แต่นั้นก็หายถึงผมยังมีชีวิตอยู่
ตอนนี้ผมติดเชื้อไม่มาก